حوا زير درخت سيب

اين روزها سفر رييس جمهور كشورما ن به نيو يورك برا ي شركت در اجلاس مجمع عمومي سازمان ملل سر و صداي زيادي به راه انداخته است .اما چيزي كه بيشتر از سخنراني دكتر احمدي نژاد در اين مجمع توجه ها را به خود جلب كرد ايراد سخنراني او در دانشگاه كلمبيا و در حضور بيش از 600 دانشجوي حاضر در اين جلسه بود .در ابتداي اين مراسم بود كه رييس دانشگاه كلمبيا با سخنراني اش به شيوه اي به استقبال رييس جمهور كشورمان رفت كه كمتر كسي فكر مي كرد محمود احمدي نژاد كه به قول خودش يك مهمان رسما دعوت شده بود حاضر به ادامه ي حضورش در اين جلسه باشد .سخنان تند و دشنام گونه ي رييس دانشگاه كلمبيا عليه يك مقام رسمي و بلند پايه ايران اين معنا را تداعي بخشيد كه كار شناسان و مشاوران احمدي نژاد نتوانسته اند در زمينه هاي اين چنيني به او مشاوره ي كارآمد بدهند ،چرا كه او به جاي اينكه سخناني در خور بي نزاكتي ميزبان را بدهد ، ترجيح داد متن از قبل آماده شده اش را بخواند و به دنبال آن با عكس العملهاي گاه نه چندان خوشايند حضارروبرو شود. بايد گفت با توجه به تمام انتقادات و بعضا نا رضايتي هايي كه نسبت به دولت اصولگراي نهم و رييس آن وجود دارد ،هنگامي كه آقاي احمدي نژاد در دانشگاه كلمبيا مورد توهين و بي احترامي قرار مي گيرد حس وطن دوستي هيچ ايراني نمي تواند بر انگيخته نشود چرا كه هيچ ايراني از اينكه رييس جمهور سر زمينش در كشور بيگانه و ميان جمع كثيري ا زفرهيختگان ودانشگاهيان مورد بي احترامي قرار مي گيرد خوشحال نميشود .اما در كنار همه ي اين مسا يل و ميان تمام نكاتي كه احمدي نژاد د رپاسخ به سوالهاي دانشجويان دانشگاه كلمبيا به آن اشاره كرداين نكته بسيار عجيب بود اشاره ي او به آزادي كامل زنان د رايران بود و ادامه ي اين جمله به اين صورت كه هر گاه در خانواده هاي ايراني پد رو مادر دختر دار ميشوند 10 برابر بيشتر از زماني كه صاحب فرزند پسر ميشوند خوشحال مي گردند و به خاطر احترامي كه براي دختران قايلند بسياري از مسيو ليتها را به پسران مي سپارند .پس از شنيدن اين سخنان ا ززبان شخص اول اين مملكت تنها نكته اي كه به ذهن متبادر ميشود تاسف خوردن است و بس.چرا كه اگرر ييس حمهوريك كشور به آداب و رسوم تاريخي وسنتهاي كهنه ي سرزمينش اگاهي و اشراف نداشته باشد چه انتظاري ا زمردم آن كشور ميتوان داشت؟ بنا بر اين اگر كشورهايي چون امريكا و فرانسه به خود اجازه ي هر گونه توهين كردن را بدهند جاي تعجب نيست .انگار رييس جمهورمان دو سه ماه پيش را كه با تقديم لايحه ي تحقير آميز و ضد حقوق زنان با عنوان حمايت از خانواده به مجلس كه باعث جنجالهاي بسيار ميان اصلاح طلبان و اصولگراين شد وسبب آشكار شدن هر جه بيشتر سو گيري ذهني اش نسبت به مقوله ي آزادي زنان گرديد را از ياد برده است.محمود احمدي نژاد كه اين روزها از سوي رييس دانشگاه كلمبيا و رسانه هاي صهيونيستي به «ديكتارور ستمگر كوتوله »لقب گرفت است يا حافظه اش خيلي ضعيف است يا اصولا دوست دارد خودش را به راه ديگري بزند .او احتمالاوعده هاي به سرانجام نرسيده اش در مورد رفتن زنان به ورزشگاه و احقاق حقوق كامل زنان درمحافل اجتماعي را هم فراموش كرده است .انگار اين روزها آقاي رييس جمهور بسيار تحت تاثير انتقادات يا جنگهاي رواني رسانه هاي غربي قرار گرفته است تا انجا كه ترجيح مي دهد متن سخنراني مهمش را با موضوع زن و نقش او در خانواده شروع كند تا شايد به اين وسيله بتواند اذهان عمومي را قانع كند كه توجه شخص دوم مملكت ايران بيش از پيش به مسايل زنان و حقوق آنان جلب شده است .اما همه ي اينها هم در كنار ديگر بند هاي آمده در اين متن با لحن گهگاه پيامبر گونه شان نميتواند پيشينه وموضع گيري ن چندان خوب آقاي رييس جمهور را نسبت به مسايل حساسي چون حقوق زنان در ايران كه توجه بسياري از رسانه هاو حتي دانشجويان دانشگاه كلمبيا را به خود جلب كرده است را توجيه كند.

ديروز روسري سفيد پوشيدم .به قول دوستاان انگار عروس شده بودم ،خدا مي داند چقدر از شنيدن اين جمله لذت نمي برم ،شايد هم بايد ببرم ولي ترجيح ميدهم نبرم .اصلا فعل بردن را دوست ندارم ،در هر حال روسري سفيد من شايد بهنشانه صلح نداشته مان بود .راستي امروز روز جهاني صلح است؟اگر بخواهم روي برگه هاي سفيد پر از صلح علامت همزيستي سالم بكشم عمودي بهتر است يا افقي؟و يا اصلا كج وكوله مثل اوضاع در هم ريخته ي كشورم نه؟مي گوينداگر يك روز خواستي نشان بدهي كه دوست د اري سالم زندگي كني و اگر وقت هم براي مردن نداشته باشي و دوست داشت باشي باز هم زندگي كني –بدون جنگ –بايد از رنگ سفيد خيلي استفاده كني !-چه كسي اين جمله ي نا مفهوم را بلغور كرده است نميدانم –در هر حال من كه در سالهاي دبيرستان ياد گرفته ام اگر بخواهم درس منطقم را خوب را نمره بگيرم بايد به آنچه گفته مي شود گوش كنم نه انكه مي گويد .بايد گفت من هنوز هم به پوشيدن روسري سفيد معتقدم ،چون اصولا از سياه بدم مي ايدكمي احساس نا برابري به من الغا مي كند . آنقدر توان ندارم كه هرچه آفتا ب به من مي تابد را در روسري سياهم جمع كنم –نه در روسري ام نه در دلم – ترجيح ميدهم يا روسري نداشته با شم يا اينكه از سر ناچاري سفيد پو شيده باش . ديروز دوستم گفت خيلي بي حيا شده اي !تعجب نكردم ،اين روزها هميشه جا براي تغيير كردن تنگ است باز هم مثل اوضاع در هم ريخته ي كشورم!